Wegpret (…de rollende huizen)

Allemaal lopen we wel met een ergernisje waarvan je weet dat het nooit zal verdwijnen maar daar toch een stille hoop voor hebt. Zo weet ik dat mijn tweede ergernis, (op de eerste plaats staat de hond van de buurman) alleen maar groter zal worden en het schrijven erover zal me ook niet helpen. Maar dan heb ik het tenminste even van me afgeschreven en wie weet krijg ik wat bijval en kunnen we misschien een praatgroep oprichten.

Het betreft namelijk de rollende huizen die je  het hele jaar door op de wegen van Portugal tegenkomt. Getallen ken ik niet maar in mijn beleving zijn de Nederlanders veruit in de meerderheid, begrijp me goed, ik gun elk mens zijn pleziertjes maar liever niet ten koste van mijn rijplezier en uitzicht. Is het er eentje die je de weg en  uitzicht versperd, dan kun je het gevaarte nog wel eens inhalen maar vaak rijdt men in colonne en voor je het weet hebben ze je ingesloten en dan kun je alleen nog maar hopen dat ze hun eindbestemming snel zullen bereiken.

De eindbestemming is vaak een kaal  geëgaliseerd bouwterrein en eenmaal daar aangekomen word de camper, zo noemen ze zo’n huis op wielen, met moeite ingeparkeerd en kan het feest beginnen de klapstoeltjes komen als eerste naar buiten en is het genieten van het uitzicht, als je daar geen voorstelling bij hebt moet je je indenken dat je op zaterdag je auto op de parking van het retailpark parkeert even voor de fun een stoeltje pakt om dan vervolgens om je heen te gaan kijken. Dat is dus ongeveer wat je ziet als je op je klapstoeltje naast je camper zit. Dat is tenminste wat ik zie als ik langs zo’n kampement rij, en toen het idee bij me bovenkwam om er een verhaaltje aan te wijden ben ik een keer gestopt om wat indrukken op te doen.

Het had net behoorlijk gehoost en een vergelijk is het natuurlijk niet maar ik kon er niets aan doen dat ik me op een vluchtelingenkamp ergens in Zuid Europa waande weliswaar met betere behuizing ieder z’n eigen koffiezetapparaat en veel voedsel wat vaak uit het thuisland word ingereden, maar toch, het ontbreken van een beetje groen en de zompige modder zette die gedachte kracht bij, ik ontwaarde vanachter gehaakte gordijntjes hier en daar een nieuwsgierige blik.

Veel vrolijkheid kon ik ook niet ontdekken, maar wat wil je? Je bent onderweg dan wel vaak gestopt langs de Route du Soleil om je met je closet-rol onder je arm achter een boom te ontlasten en je even op te frissen met het natte washandje wat steevast in een tupperwaredoosje op het dashboard staat naast het zakje met de keurig opgevouwen onderbroekjes, want je weet maar nooit……..

Kom je dan aan in je hotel of op goed geoutilleerde camping, dan gooi je je met zweet doordrenkte kleren van je af, neemt een bad of douche en vlij jezelf op je ligstoel met zachte kussens om van het palmenstrand te genieten en na de eerste kennismaking met die verwennerij schuif je aan op het terras van het restaurant om je in de watten te laten leggen. Op de ene of andere manier mis ik dus iets en blijf ik me ondanks dat het deelnemer aantal maar blijft groeien afvragen wat er nou leuk aan is …

 

(Door: Chocolate Jack Breedveld- Portugal )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *